เคยบ้างไหม...นั่งเสียใจกับเรื่องบางเรื่องที่ผ่านพ้นไปนานเเล้ว

เเต่เราก็ไม่เคยที่จะลืมมันได้เลย

เคยบ้างไหม...ที่ในใจมีเรื่องค้างคาอยู่จนไม่อาจเป้นสึขได้

จนกว่าได้ปล่อยระบายมันออกมา

เคยบ้างไหม...ที่อยากจะกลับไปเเก้ไขตวามผิดพลาดในอดีตครั้งนั้น

เพราะตอลดเวลาที่ป่านมามันเป็นเหมือนตราบาปที่อยู่ในใจตลอดเวลา

เคยบ้างไหม...ที่อยากจะกลับไปเจอใครบางคนที่ตอนนี้ไม่รู้ว่าเขาอยู่ที่ไหน

อยากบอกความรู้สึกที่มีต่อเขา...ว่ามันเป็นอย่างไร...

อยากแก้ตัวใหม่ที่ทำตัวไม่ดีจนเขาทนไม่ได้และ...จากไป

อยากเป็นคนรักที่ดี อยากพูดดีๆ อยากทำอะไรดีๆให้ตั้งมากมาย

และกระซิบบอกเขาว่ารักมากเเค่ไหนจนกว่าเขาจะพอใจ

"บ่อยครั้งที่กว่าคนเราจะรู้ใจตัวเอง  ก็ต่อเมื่อสูญเสียสิ่งมีค่านั้นไปเเล้ว"

และเมื่อจะเรียกร้องให้มันกลับคืนมาหรืออยากจะแก้ไขให้ดีขึ้น

มันก็ไม่มีทางเป็นไปได้อีกเเล้ว ไม่ว่าเรื่องอะไรหากเราหลงลืมมันไว้ข้างหลัง

ละทิ้ง คนดีๆ สิ่งดีๆ ละเลยสิ่งจำเป้ฯที่ควรต้องทำ ณ ขณะนั้น

.....ไม่นานสิ่งเหล่านั้นก็จะจากเราไป.....

และ ไม่หันหลังกลับมาอีกเลย

 

เวลาทะเลาะกันก็ไม่รู้จักให้อภัย

เวลารักกันก็ไม่รุ้จักให้ ไม่รู้จักเอาใจใส่กัน

เวลามีเรื่องอะไร นิดอะไรหน่อยก็ทำให้เป็นเรื่องราวใหญ่โต

เวลาไม่เข้าใจกันก็ทำเหมือนไม่ใยดี

ไม่สนใจ ไม่ขอคืนดี ...ปล่อยทุกอย่างเลยตามเลย

จนทำลายความรู้สึกดีๆที่มีให้กัน

เวลาอยู่ด้วยกันก็ไม่เคยแสดงออก ถึงความรู้สึกที่ตัวเองมี

เก็บมันไว้กลัวว่าจะเสียฟอร์ม

หรือบางครั้งก็เขินอายที่จะพูดออกไป

กลายความรู้สึกค้างคาด้วยกันทั้ง2ฝ่าย

จนในที่สุดเมื่อใครบางคนทนอึดอัดไม่ไหวก็ต้องโบกมือลาจากกัน

คำว่า เสียดาย จึงไม่มีความหมายเลย สำหรับวันวาน

 

ชนิประทับใจหนังสือเล่มนี้มาก...

ทุกตัวอักษรเวลากวาดสายตามองเเละทำความเข้าใจกับทุกคำทำให้เราสะอึก..

ไม่สะอึกอย่างเดียว น้ำตาก็ไหลพรากๆ โธ่ ชนิตาผู้น่าสงสาร ทำไมไม่เจอ

หนังสือเล่มนี้ เสียก่อนนะ ....

ตอนนี้ชนิทำตามคำขอของเค้าว่า..อย่าลืมเขานะ...

ถึงเเม้นะตอนนั้นจะตอบคำไปว่า ตอบไม่ได้ก็ตาม

เพราะชั้นนี้จำเเม่นสะด้วยสิ เห้อออ

เนื้อหาข้างบนตอบความในใจชนิได้ทุกอย่างจิง เก่งมากเลยคะคนเขียนคนนี้

 

มีอารมณ์มานั่งเขียน เพราะวันนี้เป็นวันเกิดเขาคะ เเละวันนี้ก็ว่างพอดีสะด้วย

ยังเจ็บปวดอยู่หน่อยๆ เพราะวันนี้ชั้นเคยร้องไห้เอาเป็นเอาตายเหมือนกัน

เเต่ชั้นก็ส่งเมทเสทไปหาเค้าเเล้ว....เมื่อคืนนี้ เเค่นี้ก็มีความสุขเเล้วคะ

 ตอนนี้ชั้นต้องป้องกันตัวเองสักหน่อย ชาตินี้คงไม่เจอกันจนกว่าชั้นจะทำใจได้

เพราะตอนนี้ผ่านมา5เดือนเข้าสู่เดือนที่ 6 ชั้นก็ เริ่มมีสุขภาพจิตที่ดีขึ้น

เเต่เริ่มมีความคิดทำประโยชน์ให้ตัวเองบ้างเเล้วละคะ

และชั้นพบว่าตัวเองเซนซิทีฟมาก เเละคิดมากๆ เข้าขั้นโรคซึมเศร้าเลยละ ชั้นเพิ่งรู้ตัวจิงๆ

ก็รู้เเค่ว่าตัวเซนซิทีฟ เเต่ไม่เคยนึกฝันว่า เรื่องแบบนี้ทำชั้นมองโรคในเเง่ร้านกับตัวเองได้ขนาดนั้น

เพราะก่อนหน้านี้ที่ชั้นบอกเลิกเค้า ชั้นไม่มีทีทาให้เพื่อนเห็นว่าชั้นเศร้าเเม้เเต่น้อย

ชั้นเศร้าคะ เสียใจสิคะ แต่ตอนนั้นอารมณ์ทั้งรักทั้งเกลียดมันขึ้นสมอง

 จนคิดได้ง่ายๆว่าไม่รู้จะเสียใจให้คนๆคนนี้ทำไมกันนะ นั้นเเหละคะคือต้นเหตุของปัญหานี้

 

 

และกว่าจะลากตัวเองกลับมาให้มีสติไม่เอาเเต่ร้องไห้ก็ยากเหลือเกิน ชั้นจะไม่ให้เค้าทำลาย

ด้วยความเย็นชาของเค้าเเล้วละ...

 

 

ตอนนี้ สติ กลับมาคืนชีพกะชีวิตอีกครั้ง

สิ่งเเวดล้อมรอบข้างมันบ่งบอกว่า เรากำลังเติบโตขึ้นทุกขณะ

ทั้งการเรียนที่สูงขึ้น การฝึกงาน หน้าที่รับผิดชอบต่างๆ

ความสามารถที่ ณ วันนี้ ชั้นสามารถทำมันได้มากกว่าตอนวัยเด็ก

การลองทำทุกอย่างจากประสบการณ์จะเริ่มเป็นบทเรียนที่ต้องท่องจำเอาไว้ให้เเม่น

เเละตอนนี้... เราเปลี่ยนจาก..ความผิดหวัง.. เป็นคำว่า..บทเรียน..เรียบร้อยเเล้วละค่ะ

มันดูดีกว่ากันมากเลย  เพราะบทเรียนมันคือสอนให้เรารู้มากขึ้นในทุกๆครั้งที่ได้ผ่านมันมา

เเต่ ความผิดหวัง มันคือตัวบั่นทอนจิตใจให้ตกต่ำ

 

 

บทเรียนความรักหน้าใหม่นี้ มันทำให้เราเปลี่ยนมาอยู่กะตัวเอง

ค่อยๆพิจารณาตัวเองไปทุกส่วน ทั้งอารมณ์ พฤติกรรม ความนึกคิด

ทำให้เรามีโอกาส ทำอะไรได้ด้วยตัวเอง

ทำให้เรามานึกถึงความเป้นตัวเองอีกครั้ง

สวรรค์อาจส่งเขามาให้เตือนสติชั้นก็ได้ ถึงจะเเรงไปหน่อย

แต่ก็เป้นบทเรียนราคาเเพงที่ไมได้จบเเบบหยาบคายเหมือนคนอื่นทั่วไป

แค่นี้ก็ต้องขอบคุณเขามากเเล้วละ

การอยู่กะตัวเองได้ค้นพบอะไรหลายอย่างมาก

ชั้นพบว่า ความฝันชั้นยังอยู่กะตัว มันกลับมาให้ระลึกอีกครั้ง

มันหายไปนานมากหลังจากชั้นเอาความคิดทั้งสมองของชั้นไปคิดเรื่องเก่าๆ

ร้องไห้จนตาโปน เเละลืมมันทิ้งเอาไว้..

เเละในตอนนี้ มันกลับมาหาชั้น มากลับมาบอกว่า ชั้นอยากไปญี่ปุ่นนะ ชั้นอยากมีหน้าที่

การงานที่ดีเรื่องพ่อเเม่ได้ ทำไมทำตัวไร้สาระขนาดนี้น่ะ ชนิตา

ตอนนี้ชั้นกำลังตามความฝันชั้นอยู่เรื่อยๆ ถึงจะค่อยไปค่อยไป เเต่สักวันคงถึง

การกระทำนี้มันเริ่มนำพาความภาคภูมิใจมาให้ชั้นเเล้วละคะ

ชั้นเริ่ม หารายได้เข้าบ้านได้ ชั้นทำเว็บไซต์เพื่อให้การค้าที่บ้านดีมากขึ้นเรื่อย

เเล้วมันก็ดีขึ้นจิงๆคะ ชั้นอดถามพ่อของชั้นไม่ได้ทุกวันว่าวันนี้ขายดีไม๊

เเอคเคาน์คนที่เข้ามาชมเริ่มขึ้นเรื่อง 1 คนก็ทำให้ชั้นภูมิใจขึ้น 1 ครั้ง เเต่ตอนนี้

มัน 4 พันกว่าคนเเล้ว ชั้นยิ่งยิ้มปากกว้างมากกว่าเดิมอีกคะ

สิ่งที่ชั้นทำต่อมา คือเริ่มไปเรียนติวภาษาญี่ปุ่นอีกครั้ง ไปด้วยซวยคะมันเริ่มกระเตื้องกว่าระดับเดิม

เป้าหมายของชั้นอยู่ที่ปลายปีชั้นจะทำให้ได้ กับ วัดระดับ 3 อย่างน้อยโชคชะตาไม่เลวร้ายเกินไป

ชั้นก็มีเพื่อนที่ชื่อ ว่า มีน คอยหนุนเรื่องด้านนี้อยู่เนืองๆ

ความภูมิใจต่อมาคงหนีไม่พ้นเรื่องเรียน ตอนนี้ ชั้นเรียนอยู่ 2ที่ ก็หนักเอาการ

ชั้นเรียนทั้ง มเกษตรเเละที่รามฯ เกรดออกมาก็ยิ้มได้อีกเเล้ว

ที่เกษตร 3.31 ไม่มากหรอกคะ เเต่ชั้นภูมิใจที่สามารถขยันเรียนได้ด้วยสภาวะจิตใจที่ย่ำเเย่

ที่ราม 2.88 ไม่ถึง 3ก็ จิง เเต่ชั้นก็ใช้เวลาในขณะที่เพื่อนปิดเทอมไปเเล้วชั้นก็ยังต้องมาอ่าน

หนังสือ เเละพยายามไปสอบ ซึ่งไกลมาก ไม่ได้เข้าเรียนได้เกรดขนาดนี้ก็ถือว่า สวยคะ

ชีวิตเริ่มให้กำลังใจกับชั้นเเล้วละ ชั้นได้เเต่หวังว่าชั้นจะทำตามฝันได้สำเร็จสักทีนะ

 

 

 ในที่สุด สติก็กลายเป็นทั้งเพื่อน ทั้งความรักของชั้น ชั้นต้องรักมันให้มากๆ

จะได้ไม่ทำอะไรพลาดอีก อย่างน้อยที่สุด ชั้นเคยดันทุรังกะเรื่องของความรัก

ชั้นยินดีที่จะใช้คำว่า ดันทุรัง คะ ชั้นภูมิใจเสียด้วยซ้ำเเล้วไม่เห็นว่ามันจะเป็นคำในเเง่ร้ายตรงไหน

เพราะดันทุรัง มันคือการพยายามอย่างที่สุดไขว้คว้า ในสิ่งที่ตัวเองต้องการมากที่สุดเเต่มันกลับล้มเหลว

แต่ใจความมันอยู่ที่ ความพยายามอย่างที่สุด ที่สุดนั้นขีดจำกัดหลายคนอาจจะประเมินค่าต่างกัน

ไม่ว่าใครจะประเมินค่าอย่างไร ชั้นก็ภูมิใจที่ได้พยายามกับความรักนั้นเเล้ว...จากที่สุดของชนิ

 

 

 

 

กลับมาเขียนไดที่ไร จิตใจเหี่ยวทุกทีเลย

เรื่องเดิมๆคนเดิมๆ ร้องไห้กับเรื่องเดิมๆ จะสิ้นปีแล้วมาทบทวนตัวเองบ้างดีกว่า

ตั้งแต่ปีที่แล้วยันปลายปีนี้ เพิ่งเข้าใจว่าความเศร้าทุกอย่างที่นั่งร้องไห้ทุกวี่ทุกวันนี้

มันเกิดเพราะใคร ไม่ใช่เพราะพี่ต๊อบสักหน่อย ตัวเองทั้งนั้น....

อารมณ์โกรธไม่เลิกไม่ลาของตัวเอง จะมาบอกปาวๆว่าตอนนี้ รักพี่ต๊อบน่ะๆ

จะบอกให้ตาย ตะโกนให้คอเเหกตายเค้าก็ไม่กลับมาหรอก ใครจะไปเชื่อ ก็ดูเราทำ

ทำเเต่ละอย่างเหมือนคนไม่เคยรักกันเลย ...เเต่ก็จิงๆ ตอนนั้นเค้าไม่ได้รักพี่ต๊อบ เค้าชอบเฉยๆ

 

พี่ต๊อบ เค้าเอาทรายอยู่จริงๆ เเหะ    พอย้อนไปคิดหลายๆเรื่องนี้

ทำไมเราเป็นคนเอาแต่ใจตัวเองขนาดนั้นน่ะ  ทำไมใจดำไม่รู้สึกอะไรบ้างเลย

เหรอเวลาอ่านเมทเสทที่เค้าพิม ณ เวลานั้น ทั้งผ่านMSN หรือ ส่งเมทเสทมาง้อเนี้ย

พูดตรงๆน่ะ ไม่รู้สึกอะไรเลย ก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกัน ว่าทำไมไม่รู้สึกอะไรเลย

.....นี้เราเลิกกันน่ะ.... ทรายร้องไห้กับการที่เค้าว่าทรายเเต่ทราย ณ เวลานั้นไม่เคยเสีย

น้ำตาเพราะว่าเราเลิกกันเลย .....คิดถึงเเต่ตัวเองเนี้ยเเหละ เห้อออ

เพราะฉะนั้นการกระทำที่ทรายทำไปทุกอย่างล้วนเเล้วเเต่ไร้ความรู้สึกว่า..รัก.. 

แต่ตอนนี้ รู้สึกเสียใจ รู้สึกเข้าใจทุกอย่างเวลามีเรื่องที่ทรายต้องเป็นฝ่ายเสียใจ

เค้าจะไม่พยายามอธิบายอะไรทั้งนั้น เพราะมันไม่มีประโยชน์ไงชนิตา

เพราะเทอยังไงก็ไม่เข้าใจอยู่ดี.....เพราะเทอก็เถียงข้าง คู ถู ไถ อยู่ดี

เค้าโทดเเต่พี่ตีอบเค้าไม่เคยโทดตัวเองเลย ทำไมเค้าทำตัวเเบบนี้ล๊า 

ด้วยความที่พูดน้อยอยู่เเล้วก็ไม่พูดมันสะเลย เเต่คุณคะ

ทรายเจ็บจังเลยคะ ทราย กลับเป็นคนฟู้งซ่านเสียเองตอนนี้  ทรายร้องไห้

สำนึกผิดกับความผิดตัวเองเเล้วเสียใจกับการกระทำที่พี่ต๊อบเปลี่ยนไป

 

เค้าพยายามอธิบายอย่างมากเเล้ว เเล้วเราคิดอะไรอยู่

เค้าคงจะเสียใจเเละก็เหนื่อยเหมือนเราตอนนี้นั้นเเหละ

 

เเต่ตอนนี้เจ็บเองสะเเล้ว ตอนนี้ทรายรักพี่ต๊อบเเล้วนะ

แต่พี่ต๊อบก็ไม่รู้สึกมันได้อีกเเล้ว

 

ถ้าเป็นไปได้อยากจะคุยจิงจังเอาเเบบว่า พี่ต๊อบไม่ชอบทรายตรงไหน

ทรายไม่ชอบพี่ต๊อบตรงไหน เปลี่ยนไปพร้อมๆกันจะดีกว่าไม๊ น๊า

ทรายอ่ะเด็กไม่โตสักที ตอนนี้ก็ขี้แย เรื่องพวกนี้ทรายเพิ่งจะคิดได้

ต้องเข้าใจทรายน่ะ เป็นคนไม่เคยคิดมากเลย บางที่คิดไม่ออกอ่ะ

อยากมีโอกาสจัง อยากมีโอกาสบ้าง กลับมารักกัน

ทรายจะเปลี่ยนตัวเองทุกอย่าง เท่าที่พี่ต๊อบต้องการ

ทรายรักใครไม่เป็นจิงๆ แต่ครั้งนี้ทรายจะทำให้ได้เพราะตอนนี้เข้าใจเเล้วการ

เสียคนรักมันเป็นยังไง ทรายจะพยายามคิดถึงจิตใจคนอื่นให้มาก

ใส่ใจให้มากกว่านี้ แต่ตอนนี้หมดเวลาสะเเล้วละ ....

ทรายจะต้องร้องไห้กับการสำนึกผิดของตัวเองอีกกี่ปีน่ะ..  1 2 หรือ 3

ทรายคงจำรักครั้งนี้ไปอีกนานเเสนนานเลย

ขอบคุณที่มารักกัน มาช่วยให้เค้าเปลี่ยนความเข้าใจที่ผิด

เปลี่ยนนิสัยที่เสีย เพื่อความรักครั้งใหม่ของเค้าคงจะสดใสกว่าที่เรา

เคยเจอกันมา   เศร้าจังเลยคะ ที่รัก เค้าอยากเรียกพี่ต๊อบทุกวันว่าที่รักจังเลยคะ

เรียกจากความรู้สึก ณ ตอนนี้จิงๆ ว่าพี่ต๊อบคือที่รักของเค้า เน่าเเดก แต่อารมณ์เน่าจิงๆตอนนี้

 

ความรู้สึกรักทรายหมดไปหรือยังคะ? ทรายจะไม่ดื้อเเล้ว

อย่ากลัวที่คบทรายไม่ได้เลย ที่ตัวเองทำเป็นไม่สนใจเค้าเนี้ยมันมาจากใจ

ของตัวเองจิงเหรอ? เศร้าจังเลยยยยยยยย

 

PS ตอนนี้ใครมีพิธีกงเต็กที่ไหน สะใภ้ร้องไห้กันไม่ออก เดี่ยวจะไปนั่งร้องไห้ให้คิดไม่เเพง

     ช่วงนี้อารมณ์กะลังได้ที่เลยย

      ชนิตาจะฟื้นความรั่ววให้กลับคืนมาอีกครั้ง ให้ได้ๆๆๆๆๆๆ

อาการอยากเขียนไดกำเริบอีกระลอก

เขียนไดทุกที ส่วนใหญ่ก็น่ะ เป็นเรื่องที่ไม่อยากคุยกะใคร

ไม่ต้องการความเห็นจากใคร แค่อยากบ่น...

ช่วงนี้มาอยู่กะคุณเเม่ ดีนะ อ้วนดี ไม่อดอยากกอะไร

ทุกทีอยู่ที่เจริญนครจะขี้เกียจเดินออกมาซื้อข้าวกินเอง

มันร้อนนี่หน่า....

@Samed

ไปเสม็ดมากะ แม่ อานัด ตา เป้ เต่า มีน้ากอล์ฟเป็นสารถี

ไปสี่วันคะ เเต่วันเเรก ตื่นมาตอนเเรกว่าจะไปหาดเเม่รำพึงก่อน

ไปๆมาๆ เเม่ปวดหัวเลยนอนกันทั้งบ้านเลย เออะ ไอเราก็คิด

มาทำไมวะเนี้ยเหมือนมาเปลี่ยนที่นอนสะมากกว่า

เเต่วันที่สองได้ไปเสม็ดสมใจ นั่งสปีดโบทไป

ตับม้ามกระเพาะ เขย่ารวมกัน สนุกสนาน  แต่สวยมากเลยยยยยย

ว้าววว แต่อารมบูดนิดหน่อย ไอเรื่องที่โทรไปหาพี่ต๊อบเเล้ว

ทำเสียงไม่อยากคุยเนี้ย  โทรไปถามเรื่องลงทะเบียน

กะอีเเค่พละตัวเดียว เนี่ย ชนิตาหาได้อยู่เเล้วคนลงน่ะ

เเต่การที่เค้าลงให้เนี้ย รู้สึกดีใจมากกว่าให้คนอื่นลง ก็เท่านั้น

เเต่ดูเหมือนทำให้เค้าลำบากมากเลย  เราพูดได้เต็มปากเต็มคำว่าไม่เคยทำเสียง

รำคาญใส่เค้าเลยสักที ทั้งที่บางทีโทรมาทำไมก็ไม่รู้คุยเรื่อง ที่ไม่น่าสนใจ

เเต่เราดีใจที่เค้าโทรมา เเล้วเราสนใจที่จะฟังเค้าพูด

แล้วก็เล่นน้ำถ่ายรุปกันอย่างหรรษา ไอเต่าตัวโครตดำอ่ะ ดำยังกะลูกชาวประมงฮ่าๆๆ

ตอนกลางคืนก็เล่นไพ่ โครตกลัวตำรวจจะปีนน่าต่างมาจับ

ได้มา 150 เเหนะ ดวงขึ้นมากก นอนหลับฝันดีสุดๆ

วันที่สาม ไปกินที่หาดเเม่รำพึง เเล้วตินกลางคืนก็เล่นไพ่ น้ากอล์ฟดวงโครตดี

เเต่ตอนท้ายชนิตาตา ป๊อกสิบรอบได้มั้ง ได้สามเหลืองด้วย ฮ่าๆๆ ได้มา ร้อยกะสิบบาท

คึกครื้นดี

วันที่สี่ วันนี้วันสุดท้าย กินข้าวฝีมือคุณอานัด แล้วก็กลับ บ้าน พี่ต๊อบโทรมาบอกเรื่องลงทะเบียน

เค้าลงให้เเล้ว ก็เลยขอบคุณไป

เปิดเทอมใหม่ คนใหม่ นิวลุค

 

ตั้งใจไว้ว่าเปิดเทอมจะตั้งใจเรียนอย่างมากด้วย เกรดเทอมนีไม่ 2.81 อุบาทว์

ใครบอกว่าเรียนภาษาไทยเรียนง่ายวะ ไม่ง่ายสะหน่อย

ตอนนี้ ดัดผมเเล้ว ไฉไลดี เเล้วรู้สึกคิดถูกมากที่ดัดผมน่ะ

มันง่ายมากเลยน่ะ สระผมเส็ด ใส่ มูส ทำหัวยุ่งๆ เเล้วก็ปล่อยเเห้งเองโดยไม่ต้องไดร์

เนี้ยเเหละ ทราย เซอ ฮ่าๆๆ เเต่การตอบรับเรื่องดัดผมนี้ ดีเลยทีเดียว

 

Is the Love changing?

ชนิตาคนใหม่ต่อจากนี้จะไม่เป็นคนคิดมากละ จะกินเเต่อาหารที่มีประโยชน์ นอนไวๆ

ร่างกายเเข็งเเรง เรียนหนังสือเก่ง เป็นเด็กดีของพ่อของเเม่เหมือนเดิม เรื่องฟงเรื่องเเฟนมีก็มีไม่มีก็ช่าง

รู้สึกเบื่อความรักเต็มทน ไม่คบก็ไม่คบ อย่างจะเรื่อย อยากจะค่อยเป็นค่อยไปอะไรก็เเล้วเเต่

รู้สึกตอนนี้ มาถึงขั้นทำตัวไม่สนใจได้เเล้วเเต่ก่อนจะคิดเรื่องเค้าอยู่ในหัวตลอดเวลา

เเล้วมี คำถาม ว่า ทำไม? เสมอ เเต่ตอนนี้ ไม่คิดเเล้วบางทีออกเเนวลืม สะด้วยซ้ำ

มันกำลังไปจุดเดิมละมั้งจุดทื่ว่านี้เป็นอาการ เเละความรู้สึกที่บอกเลิกกะเค้าครั้งเเรก

อาการที่เบื่อหน่าย เเต่ความรู้สึกมันมีจุดต่างตรงที่ว่า คราวนี้เราไม่มีอะไรที่ผิดต่อเค้าเเล้ว

เรารู้สึกว่าเราได้ทำตัวที่ดีเเล้ว เข้าหาเค้าเเล้ว เค้าปิดกั้นเค้าออกห่าง เค้าไม่พูด เค้าได้แต่กลัว

เค้ามองเราเป็นอะไร ของเค้าเราไม่สนน่ะ เราไม่ตามด้วย เราไม่สนเเม้กระทั่งเค้าจะมีคนอื่นรึเปล่า

เช่นเดียวกะความรู้สึกของเค้าที่เค้าก็ไม่สน ที่เราจะมีใครเช่นกัน ดีเสียอีก อิสระต่อกัน

ถ้าเราคบคนใหม่จิงเราก็ไม่ผิดอะไรถูกมั๊ย นี้คือความต้องการของเค้า เราก็เคารพการตัดสินใจ

เเต่ที่ยังรักอยู่เป็นเพียงความรู้สึกดีๆที่มี ถึงเค้าจะไม่มีเหลือเเล้ว มันอาจจะหมดไปตั้งเเต่สิ่งร้ายๆที่เราทำใส่เค้า

เเต่มันยังอยู่ในความทรงจำของเราตลอด เราเพิ่งมาคิดได้เมื่อสาย เราไม่โทดใคร

เราโทดตัวเราเอง  เเต่ดีใจที่เราได้พยายามถึงความพยายามจะไม่เป็นผลเราก็ดีใจ

เค้าไม่พยายามศึกษาถึงความเป็นตัวเราอย่างเเท้จริง ท้ายที่สุด ผลสรุปเรามองเห็น

เเต่คำว่าเป็นไปไม่ได้ เรื่องอนาคต เราคิดต่อไมได้ เพราะปัจจุบันมันไม่มีอะไรเลย

เพราะเค้า กลัว กลัวกับอะไรบางอย่างที่เราไม่คิดจะทำมันอีก

นี่แหละ สิ่งเรานี้ทำให้เราเริ่มทำใจได้ และคิดได้ในเรื่องหนึ่งว่า ถ้าเค้าเข้าใจเราว่าเรา

เป็นผู้หญิงที่ไม่ค่อยเอาใจ เเต่เราก็รักใครรักจิง เรากล้าพูดบอกรักผู้ชายโดยไม่อาย

ก็เรารุ้สึกอย่างนั้นจิงๆ เราพูดเกลียดใครอย่างไม่เเยเเส้ ก็เพราะรู้สึกอย่างนั้นจิงๆ

เราคิดน่ะว่า เราจะเจอคนๆนี้ได้อีกสักกี่วัน กี่ปีเราไม่รู้เเต่การที่ได้บอกความในใจเนี้ยเเหละ

มันจะไม่มีคำว่าเสียดาย เสียใจอย่างที่เราเคยเจอมาเเล้ว เเละจะไม่มีคำว่า รู้อย่างนี้ฉันน่าจะ

คำเหล่านี้จะไม่มีอยู่ในความคิดเราอีก เราไม่ตอเเหลกับความรู้สึกของตัวเราเอง

ถึงเราจะไม่ค่อยเอาใจใส่ใคร เเต่ตอนนี้ก็พยายามอย่างเต็มที่ เราไม่ใช่ผู้หญิงโทรตามโทรจิก

หากเค้าสังเกตได้ เค้าน่าจะรู้ว่าวันไหนที่เค้าไม่รับสายเรา วันนั้นเราจะโทรเเค่รอบเดียวเเละ

อีกวันเราจะไม่โทร ไม่ใช่เพราะไม่สนใจ เเต่เราไม่อยากให้เค้ารำคาญ ทำเสียงรำคาญใส่เรา

ถ้าเทียบกับว่าเค้าไม่รับสาย ไม่โทรกลับ กับสียงทำรำคาญใส่เราเลือกเสียใจอย่างเเรกจะดีกว่า

ถ้าเค้าอยากคุยเค้าก็โทรมาเอง เนี้ยเเหละ ข้อเสีย อาจจะโดนหลอกได้ง่าย

ถ้ามีใหม่ก็คงมีได้เเต่เราเชื่อใจ สิ่งเหล่านี้ เค้าพยายามหลีกเลี่ยง ไม่รับรู้ ตอนนี้เราก็ปล่อยเค้าไปเเล้วกัน

ถ้าใช่เค้าก็จะกลับมา เเต่ถ้าไม่ เราก็ปล่อยเเล้ว เราเบื่อกับการที่ต้องมานั่งคิด

เอาสมองส่วนนี้ไปเรียนทำนั้นทำนี้ให้ชีวิตมันมีประโยชน์บ้าง ดีกว่าเอาความคิดมา

หมกหมุ่นกับสิ่งที่เเม้เเต่อนาคต ยังมองไม่ออก รู้สึกไร้สาระ...

เราเป็นคนอดทนในเรื่องที่เราเห็นว่ามันจะต้องดีขึ้น เราจะไม่อดทนอีกต่อไป

หากมันยังคงที่ไม่มีการเปลี่ยน ด้วยนิสัยตัวเองเป็นคนเบื่อง่าย

ข้อเสียของตัวเองก็รุ้ดีว่าเป้นคนขี้หงุดหงิด ใช่เเต่อารม เเต่คุณคะ ไม่รุ้คุณจะเคย

เห็น หรือเข้าอกเข้าใจ ชนิตาบ้างไม๊ ว่าเรื่องบางเรื่องชั้นก็ไม่เคยโกดคุณง่ายอย่างเเต่ก่อน

เเต่ตอนนี้ เราอยากให้เค้าคิดทบทวนดูว่าเค้ากะลังทำอะไรกับผู้หญิงคนนี้ เเละเพื่ออะไร?

ช่วงนี้เราจะนิ่งเฉย ใครเข้ามาเราจะเปิดหมด จากตอนเเรก เค้าคือ คนๆเดียวที่เรารักในความคิด

อันแสนปัญญาอ่อนจนน้ำตาไหลพรากๆ นอนป่วยเข้าโรงบาลไปหนึ่งรอบ แต่ความที่เค้าไม่สนใจ

ชนิตาเริ่มรู้สึกว่าไม่มีประโยชน์อะไรหากจะปิดตัวเองและปฏิเสธทุกคนเพื่อจะรอคนๆเดียว

สิ่งเรานี้เราไม่ได้เว่อร์ เราไม่ได้ตอเเหล นี้คือความจิง และเราจริงใจ

อ๋ออีกอย่าง เป็นคนเลือกมากด้วย ไม่อย่างนั้นคงมีเเฟนเป็นโหล (โครตหลงตัวเอง)

แต่ก็น่ะ ความนิ่งเฉยเรายังหวังอดทนรออยู่สักระยะ ให้เค้าคิดได้เเล้วมาเริ่มต้นคบกันใหม่

เราเชื่อมั่นว่าเค้าฉลาดพอ ผู้หญิงคนไหนดีคนไหนไม่ดีเค้าย่อมมองออก

เราจะเคารพการตัดสินใจของเค้า เเต่ไม่ได้หมายความจะรอตลอดไปเหมือนนิยายน้ำเน่า

มันย่อมมีขอบเขต เเต่เราคิดว่าคนๆนี้เป็นผู้ชายที่ดี ดีจิงๆหากเค้ายอมรับชนิตา

เเค่นั้นทุกอย่างจะดีขึ้น เเต่คงยาก.....